ahvâlim.. Ekim 16
bu hayat -Seyduna Türküleri'nden
su sesinde hıçkırıklarım, çığlıklarım, çırpınışlarım. Derin, sessiz ve kuvvetli bir çelişki.
Bana sunulan sınıra kadar suskunum bu sıralar. Bir o kadar darmaduman. Ne gözyaşım yumuşatıyor katı kalpleri, ne suskunluğum. ha diye başladı yalınlığım. oysa beklemeliydim gelmesini ya da çağırmalıydım. Herşeye aykırı bir sada ile kapımdaydı..ne yapar, ne derdim karşısında.
son bulmayan kargaşalarıma karşı tercihim olsun artık yalnızlığım. Bu ne bir isyan, ne bir sitem ve ne bir kaygı.. Kırık dökük gözyaşlarıma eşlik eden eş değerde bir çözüm işte.
Zor bunları söyleyebilmek.Çok dar düşüncelerde, kısırlaşan maneviyatıma yardımcıdır belki-ne mümkün belirsiz ve batan rahatsızlığıma dayanabilmek.. Böyle zamansız cümleleri bir araya getirmek nasıl bir çaresizlik bilir misin? İçim ağrıyor..içim perperişan. Ve ben sızım sızım küstahça yazıyorum, kızma bana. Ellerim soğuk..kokusuz..titrek..cansız..hâl böyle iken nasıl sesleneyim sana bilmiyorum. Olur da duyarsan ahvalimi, n’olur bırakma ellerimi..
ben yorgun..
ruh solgun..
sen..?
