zecemya

 

Kırık dökük bir sabahın gölgelediği ifadelerimi yine sana beyan ediyorum. Doğru olan ya da olmayanla uğraşmıyorum eskisi gibi.. Mutlak doğrunun dışındakiler şüpheydi çoğu kez.. ama şimdi hepsi askıda.

Bir melodi vardı dilime doladığım. Doladıkça Sen dediğim.

“Renksiz, boyasız, hâyali resimlerimde, sensizliğin beraberinde gelen suskunluğumu çizmeye çabalıyorum. Sonuç verir mi bilmem

            N’olur kırılma incinme Sevgilim

                                                     budur hâlim..

                 Sensizliğin saniyelerinde soluk almak sabır ister;

Huzurun sâdası, sesinin mest ettiği notalarında gezer..

ben sensiz olamıyorum işte neylersin..

ah yürek yangınım, göç başlamadan;

gel de gör senden kalanları..

hey gidi koca sevdam;

nelere takıldın da yâre seslenemişsin.

duyuyor mudur seni?

duymuyor..

başlıyor yürek göçü..